Zatoka Neapolitańska to ozdoba Kampanii, warto ją odwiedzić i sprawdzić, czy rację mieli starożytni Rzymianie, nazywając ją krainą szczęśliwości. Jedno wiadomo na pewno: dla mieszkańców Pompejów była szczęśliwa jedynie do 79r. n.e., bowiem wybuch Wezuwiusza, jedynego czynnego wulkanu na Kontynencie Europejskim pogrzebał miasto i ponad 2 tyś. jego mieszkańców. Neapol, dzisiejsza stolica prowincji trzyma się z dala od wulkanu. Leżyna przeciwległym krańcu Zatoki i czuje się bezpieczny. Dzielnica Spaccanapoli to serce miasta. W labiryncie domów, schodów i gwarnych placów mieszkają neapolitańczycy o gorącej krwi, wśród wąskich uliczek w cieniu suszącego się prania narodziła się kamorra, czyli neapolitańska mafia i ... „Margherita”, ponoć jedyna oryginalna znanana całym świecie pizza

To właśnie Toskania jest kwintesencją tego, z czym kojarzą się Włochy: winem, dobrym jedzeniem, spokojem i dostatkiem. Jeśli poszukujesz „Dolce Vita” skręć w wąską, krętą dróżkę obsadzoną strzelistymi cyprysami, najlepiej gdzieś między Sieną a Florencją. Z lewej zobaczysz plantacje winogron, z prawej oliwek, a na horyzoncie pojawią się słoneczniki, złote i wielkie jak słońca…

Lista tricków, jakie stosują Hindusi, żeby wydobyć od turysty parę dolców kurczy się wraz ze stopniem poszarzenia podróżnych uniformów. Dlatego do Dżajsalmeru docieramy bez przeszkód. Za oknami wygodnego dżipa, wprost z pustynnego piasku wyrasta miasto. I to dosłownie, bo całe zbudowane jest z piaskowca. Zmiana kąta padania promieni słonecznych powoduje, że miasto mieni się różnymi kolorami. Zakaz ruchu samochodowego dodaje mu średniowiecznego posmaku, a wozy ciągnione przez wielbłądy czynią z niego miasto ekstremalnie egzotyczne. Kiedyś wzbogaciło się jako przystanek na szlaku karawan wędrujących z Indii do Azji Środkowej. Choć wytyczenie granic między Indiami a Pakistanem, przyczyniły się do przerwania szlaku, w Puszkarze po dziś dzień organizuje się targi wielbłądów. Między 12 a 15 listopada do miasteczka, jak co roku przybędzie około 200 tyś ludzi: handlarzy i wiernych, muzyków i mistyków...

Darmo wypatrywać strzelistych szczytów i nagich turni. Beskid Niski to najniższe pasmo w długim łańcuchu Karpat ciągnącym się od Bramy Morawskiej po Żelazne Wrota. Ale chyba w tym ich urok: są dzikie, a szlaki niezadeptane. Spotkanie innego turysty jest dużym wydarzeniem, natomiast znalezienie gigantycznego podgrzybka wcale nie. Trafiają tu artyści, włóczykije i outsiderzy, którzy lubią w spokoju patrzeć jak wiatr tańczy z liśćmi i słuchać, jak sękate konary buków ocierając się o siebie skrzypią jak stare drzwi do innego wymiaru.

Gudżarat to nieco zapomniany region Subkontynentu. Leżąc na zachodzie kraju, poza utartymi szlakami centralnych Indii jest rzadko owiedzany przez turystów, częściej przez trampów i poszukiwaczy przygód...
Region Kutchch w porze suchej zamienia się w solną pustynię. Nieziemski krajobraz, urozmaicają okrągłe gliniane chaty lokalnych plemion. Rabari zasłynęli jako genialni pasterze. Hijrani słyną z rękodzieła, haftów i wyszywanek. Kobiety z tego plemienia łatwo rozpoznać po ogromnych kolczykach w nosach i w uszach oraz masywnych naszyjnikach. Niektóre kolczyki w nosach są tak ciężkie, że muszą być dodatkowo podwieszane na łańcuszkach zaczepionych we włosach, a naszyjniki potrafią ważyć nawet 3 kg! Ich Oryginalne stroje, dodatki i biżuteria dają natchnienie nawet najpopularniejszym projektantom mody europejskiej. Ufortyfikowany Junagath leży u podnóża wygasłego wulkanu Ginar Hill. Mówi się, że na szczyt wiedzie 9,999 kamiennych schodów, jednak w rzeczywistości jest ich około 8000. Hindusi wierzą, że przebycie tej drogi boso to pierwszy krok do nieba. W Gujaracie urodził się i działał Mahatma Gandhi, który twierdził, że alkohol jest trucizną dla duszy. Z tego też powodu obowiązuje tutaj prohibicja. Jednak ci, którzy nie wyobrażają sobie wakacji bez kufla piwa mogą wyskoczyć na pobliską wyspę Diu. Niezależny administracyjnie region oferuje najtańszy w całych Indiach alkohol, piękne plaże i wakacyjną atmosferę.

 Nad miastami górują minarety meczetów. Każdego ranka melodyjny śpiew przeszywa powietrze. - O! Wierni! Obudźcie się! Modlitwa przewyższa sen - głosi. To pierwsze wezwanie do meczetu rozpoczyna w Bangladeszu nowy dzień. Jednak nie wszystkich trzeba budzić. Ulice jeszcze przed świtem zamieniają się w rzeki tysięcy riksz. Pojazd za pojazdem, koło przy kole, nawet mysz się nie prześlizgnie. To niekwestionowane królestwo riksz. Tu są najbarwniejsze, tu jest też ich najwięcej. W samej Dhakce, stolicy kraju, jest ich ponad 500 tysięcy. Dwadzieścia, a nawet sto razy więcej niż w każdym innym azjatyckim mieście. Bangladesz rzadko odwiedzają turyści. Nie kusi monumentalnymi zabytkami, ani rajskimi kurortami. Fascynuje poszukiwaczy przygód i łowców egzotyki. Jest taki jak tutejsze ryksze... - kiczowaty, oryginalny i najbarwniejszy na świecie!